Jan Marijnissen moest een dag vrij hebben. Anders was hij acuut in een burnout geploinkt, en dat kun je niet hebben zo vlak voor de verkiezingen. Het past een beetje in het beeld van de afgelopen dagen: waren we het leger langzamerhand als opbouwwerkers gaan beschouwen, blijken ze nu opeens te martelen. Sinterklaas zijn grote boek ligt bij een of andere bushalte. En in Rotterdam botsen treinen op elkaar. Alles gaat kortom mis: ook op de vrije dag van Jan Marijnissen. Luister en huiver.

Bij de SP moeten ze keihard werken voor een modaal salaris. Als je in de kamer zit is je onkostenvergoeding namelijk voor de partijkas. Die zit zo vol dat ze het hele land kunnen beplakken met foto’s van Jan Marijnissen die voor de - door hemzelf in hoogsteigenpersoon - officieel goedgekeurde slogan staat. Die slogan is zo kort, dat het nog een hele prestatie is dat Jan hem nog grotendeels aan het zicht weet te onttrekken: Nu SP. Ja nee hèhè, een paar jaar geleden waren er ook verkiezingen maar daar kun je allang niet meer aan meedoen. Maar goed, niet alleen verdien je niet meer dan modaal, je moet ook nog eens moorddadig lange dagen maken. Jan belegt zijn kadervergaderingen het liefst na Nova.
Lange dagen dus, vol doorgedampte Bravilorkoffie uit witte plastic bekertjes, bruine bammen uit broodtrommels en regenachtig canvassen in Weert, Venray, Hoogezand en Scheemda. Bar is het om SP-er te zijn. Maar je hebt een voorbeeld: en dat is Jan. Onversaagd gaat Jan maar door. En door en door en door.

Tot de boom begon te piepen. Een dagje vrij, een oude socialistiche wensdroom, dat kon toch wel? We staan potdorie boven de VVD! Eén dagje maar! Een dagje zonder journalisten, talksshows, folderen in Centrum Cuyck, een dagje thuis, hutspot met lekker lang gesudderde klapstuk. Als een ander het zou vragen, dan zou hij of zij zo zijn biezen kunnen pakken; remember Lazrak. Maar Marijnissen zelf kon het aan niemand vragen, er stond niemand boven hem immers, want in God geloofde hij sinds de katholieke kostschool al niet meer. Als Marijnissen vrij wil, dan néémt hij vrij.

Het dagje van Marijnissen - hoe zou het hem bevallen zijn? In de keurslager in Oss krap na negenen al handenschudden met mensen die hem verzekerden natuurlijk op hem te stemmen - túúrlijk Jan, jij bent onze man! Een student van de School van Journalistiek die belt of het bevalt, zijn dagje vrij. Een paniek-sms van het campagnehoofdkwartier, er zijn nog eens een half miljoen posters binnengekomen, maar alle borden hangen er al vol mee, nergens in het land een vrij plekje; over Balkenende heen, mag dat? En sorry voor het storen op je vrije dag… De bel, een bloemist, met een bloemetje van Agnes Kant. Op het kaartje staat: “Beterschap. Wat te doen met het spoeddebat Irak? D66 en Groenlinks willen debat voor verkiezingen. Steunen?” De fax piept, een knipsel over een VVD-backbencher die hem een Maoïstische Trotskist heeft genoemd - de afzender zo snel niet herkenbaar.

En toen ging de telefoon.
“Jan, met Mark Rutte.”
“Wie?”
“Mark. Mark Rutte.”
“Eh…”
“Mark Rutte! Van de VVD!”
“O, holy smoke, natuurlijk. Die Mark. Sorry hoor, ik heb een dagje vrij, mijn hoofd staat even niet naar de politiek. Mark. Ja, zeg het eens?”
“Ik heb een vraagje. Kunnen wij niet een kop koffie gaan drinken en praten over samenwerking? Dan haal ik ook nog eens de krant.”
“Eh, nee. dat lijkt me geen goed idee.”
“O.”
“Dag.”

Zo moet het gegaan zijn: de hele dag telefoontjes, kaartjes, faxen en mails. Klapstuk aangebrand, uien zwart, wortels rauw, piepers doorgekookt. ’s Avonds een hele avond tv zonder hem, maar alle collega’s pontificaal in beeld…

Als Jan Marijnissen binnenkort zijn burnout te pakken heeft, weet ik hoe het komt: zijn dagje vrij.

(je kunt stemmen door op de sterren te klikken)

Dit bericht is geplaatst op maandag 20 november 2006, om 15:46 en valt onder de categorie Politiek. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback plaatsen.