Dit weekend verplaatste ik mezelf van de ene winkel naar de andere winkel in de Kalverstraat. Jij vraagt je dan misschien af over welke winkel ik het dan precies heb. Ik noem een H&M, en ook een ZARA. Tussendoor banjerde ik tussen de herfsttafel artikelen bij de Xenos. Maar waar ik met dit stukje tekst naartoe wil, is het pashokje van de Vero Moda. Mijn vriendin had daar twee truitjes uitgezocht. En dan moet er natuurlijk gepast worden.

Bij de ingang van de pashokjes stond een jongen. Hij droeg een theedoek, maar hij noemde het een houthakkershemd. Halverwege zijn oor bungelde een ijzeren ringetje. Ik had gelijk zin om die er tot bloedens toe uit te rukken. Hij keek een beetje sloom uit z’n ogen en gaf zonder de dames aan te kijken een label waar een nummer op stond die paste bij het aantal artikelen dat ze wilde passen.

Mijn vriendin was aan de beurt en ze kreeg een gifgroen label toegereikt waar een ‘2’ op stond. Ik siste. Met mijn tong tussen m’n tanden probeerde ik een paar spetters speeksel zijn kant op te spuwen. Subtiel doch onontkoombaar. Zijn slome ogen veranderde op slag in twee kijkers à la scheidsrechter Pierluigi Collina. Ik liet het tipje van mijn tong nog net tussen mijn lippen uitkomen. Hij duwde zijn rechterarm strak langs zijn lichaam en wees met zijn andere arm naar een pashokje waar mijn vriendin in kon.
Ik bleef bij hem staan. Mijn vriendin en ik waren de laatste in de rij en nu stond ik alleen met de jongen bij de ingang.

‘Hoi,’ zei ik.
‘Hoi,’ antwoordde hij.
‘Mooie tattoo, ’ ik wees naar de arm die hij strak langs zijn lichaam hield.
Nerveus als een kind begon hij naar de grond te staren terwijl hij zijn lichaam zachtjes van links naar rechts bewoog en zijn voeten op dezelfde plek hield. Na twintig seconde keek hij op en vroeg: ‘je weet het hè?’
‘Ik weet wat?’
‘Je weet wat die tattoo betekent hè?’
‘Dat heb je goed gezien, basserool.’
‘Basserool?’
‘Dat betekent iets als vent of maat. Snap je? Maar daar gaat het even niet om. Ik weet inderdaad wat die tattoo van je betekent. En als je mij nu niet heel snel het Haribo schuim banaantje geeft, weet je wat ik ga doen.’
‘Maar dit is al het vierde banaantje in een maand,’ antwoordde hij smekend.
‘Daar heb ik niks mee te maken, basserool. Geef me dat banaantje, zo zijn de regels.’

Voorzichtig haalde hij zijn arm van zijn lichaam vandaan. Het perfect gegraveerde banaantje prijkte op zijn arm. De afbeelding van het met suikerbelegde schuimpje glinsterde in het licht. Met tegenzin zocht hij met zijn rechterhand het banaantje in zijn broekzak, haalde het eruit en gaf het aan me zonder me aan te kijken. Op dat moment kwam mijn vriendin uit het hokje. Ik hield het banaantje omhoog en lachte. Ze keek me aan alsof ik haar iets uit probeerde te leggen dat ze niet begreep. Ze schudde haar hoofd en gaf de twee truitjes aan de jongen. ‘Ik vind ze toch niet zo mooi,’ zei ze.