Veel vrouwen worden lelijk(er) als ze (hoog)zwanger zijn. Ze blijven dat tot geruime tijd na de bevalling. Is je dat wel eens opgevallen? Sommige vrouwen blijven er zelfs in hangen: zij verliezen tijdens de zwangerschap alle uiterlijke aantrekkelijkheid die er nog rest, waarna het nooit meer terugkeert. Vervolgens komt de overgang er overheenzetten als een stoomwals over een porseleinkast en is er zefls met Oil of Olaz niets meer te redden. (Uitzonderingen daar gelaten.) Waarom is dit? Hoe komt dit? Dat zijn dingen die ik me afvraag tijdens het poepen.

Wezenlijke dingen.

Relevant.

Volgens mij is het vrij simpel: wanneer een mannetje een wijfje heeft gevonden en hij bezwangert haar, dan is het natuurlijk niet wenselijk dat er nog een volgend mannetje met z’n strijkstok in gaat roeren. Dus wat doet de natuur? De natuur zorgt voor een afscheiding van enzymen, bacterieen of weet ik veel wat – het maakt ook niet uit – waardoor een vrouw onaantrekkelijk wordt. Hierdoor wordt een wijfje voor een mannetje niet meer interessant.

Handig systeem; dit beschermt moeder, kind en het vader-mannetje, zonder dat deze daarvoor iets heeft moeten doen. En dat is misschien wel het grote verschil met de natuur; mannen hoeven er niets meer voor te doen. Mannen hebben geen ballen meer. Geen vechtlust. Geen baltsgedrag. Geen felle kleuren in het vachtje. Geen grote rode kont (uitzonderingen daar gelaten). Eigenlijk niets meer om mee te pronken. Ja, ok, sommigen worden kaal. Maar dat kan je toch geen pronken meer noemen. Meer het openlijk exhibitioneren van een afwijking.

Over kaal gesproken: ook dit is een methode van de natuur om selecties te kunnen maken. Kale mannen moeten blijkbaar worden vermeden. Waarom? Kale mannen hebben te veel testosteron zeggen ze toch altijd? En alles waar ‘te’ voor staat is niet goed, dat weet iedereen. De natuur dus ook. Een kale man is volgens haar ‘te’ mannelijk. En dus moet een ‘te’ mannelijke man gestraft worden met kaalheid. De natuur ontneemt de mannelijke man als het ware – uiterlijk – zijn mannelijkheid. Al het haar wordt, als ware het een wonder, van de schedel verwijderd. Veel meer kan de natuur ook niet doen; als ineens je kloten eraf vallen gaat het natuurlijk opvallen bij het opstaan ‘s ochtends. En daarmee wordt ‘kale man’ eigenlijk een contradictio in terminis. Ik bedoel: we zeggen toch ook niet ‘Mooie Lada’, ‘Droge zee’ of ‘intelligent blondje’?

Maar waarom is het dan zo erg dat een man te mannelijk is? Heeft hij te grote ballen? Drinkt hij te enthousiast bier? Kijkt hij meer voetbalwedstrijden dan een normale man? Laat hij de deur nog verder openstaan bij het schijten? Begrijpt hij nòg minder van vrouwen? Schreeuwt hij tegen iedere vrouw op straat ‘daar moet een piemel in’? Nee, ik denk het niet.

Wat doet dat testosteron dan precies? Misschien is het gewoon het kaalheids-gen en hebben ze er verder een mooi verhaal over mannelijkheid omheen verzonnen, om het een beetje te verbloemen? Dat kan. Maar er is nog iets typisch: kale mannen komen heel vaak – let er maar eens op – in twee varianten: het rustige type en de spierbundel. Veel paters zijn kaal. Veel kruideniers zijn kaal. Zo goed als alle directeuren zijn kaal. Maar ook de meeste fitnesschoolhouders, bodybuilders en uitsmijters zijn kaal.

En daar hebben we het misschien wel bij de kladden: van een overdosis testosteron raak je uit balans; je wordt ofwel veel te rustig of je wordt narcistisch. Is dat dan zo erg? En waarom dan kaal? Herkenning voor de rest? “Gevaar: rustige en/of narcistische man”

Misschien wel. Dat zou ook al die onaantrekkelijke zwangere vrouwen verklaren.