Ik ben 35 geworden. Eergisteren. Dus ik ben volwassen, beheerst, emotioneel in balans en heb kinderlijke uitspattingen ruimschoots onder controle… Nou jammer dan; dan klopt er bij mij blijkbaar iets niet want jarig zijn betekent… CADEAUTJES !!!!!!

Weken, nee maanden van tevoren zeur ik vriendlief z’n hoofd helemaal gek. Wat ga je kopen? Waar is het verstopt en ieder geheimzinnig glimlachje betekent dat er wel iets heel bijzonders aan moet komen. De 1e 2 verjaardagen die we samen hebben gevierd heeft hij dan ook cadeaus gegeven waarvan ik direct heb gezegd dat hij dat qua originaliteit nooit zou kunnen overtreffen, dus ik heb goede hoop… Totdat één week voor de dag de vraag komt: Wat wil je hebben”?

Mijn “Niks; het gaat er om dat je er bij bent” wordt door vriendinnen steevast beloond met een fles wijn, cadeaubon of totaal overbodige maar wel erg leuke hebbedingetjes. Gelukkig begrijpen vrouwen het als je zegt dat je niks wilt hebben; zij maken namelijk wel de vertaalslag naar “Joh, een fles wijn, altijd OK, maar waag het niet met lege handen aan te komen.”

Helaas heb ik dit jaar ook tegen m’n vriend gezegd dat ik geen wensen had. En inderdaad: hersenhelft 1 had ADV, communiceerde daardoor niet met hersenhelft 2 waarop laatstgenoemde in goed onderling overleg met de aanwezige testosteron besloot dat niks dan ook niks zou zijn… U begrijpt; ik ben mijn 36e levensjaar begonnen met ruzie.

Nou is een kleine toelichting op z’n plaats; mijn vroege jeugd stond al in het teken van verjaardagscadeautjestrauma’s. Toen ik 7 werd, weigerde m’n vader -bij wijze van grapje- me te feliciteren en een cadeau te geven voor 12.05 uur. Zo laat ben ik geboren en dan ben je om 11 uur nog niet jarig; simpel. De sessie bij de therapeut die ik jaren later nodig had om dit drama te verwerken, heb ik alsnog gedeclareerd bij m’n pa.

De cavia voor m’n 9e verjaardag heeft 1 maand geleefd maar werd door een noodlottig hokverschoonincident al snel niet meer dan een mooie herinnering (Hokken, moet je die verschonen? Anders krijg je ammoniakvergiftiging? En daar kunnen cavia’s niet tegen? Goh…) en de fiets die ik voor m’n 13e verjaardag kreeg werd binnen een week gejat.

13 jaar later was ik aan de man. Helaas was het een knipperlichtrelatie (3-1 voor hem qua uitmaken!!) en iedere keer ging het net voor m’n verjaardag fout. De mededeling dat ‘ie echt niks hoefde te kopen en dat het uitmaken wel een heel rigoureuze manier was om onder de aanschaf van iets uit te komen, mocht helaas niet baten. Die ene keer dat de relatie m’n verjaardag wel overleefde, leverde me een “self-made” cadeaubon voor een tandemsprong op. Nooit kunnen incasseren; je raadt het al… niet snel daarna was het uit.

Afijn… cadeauloos en teleurgesteld ga ik m’n 36e levensjaar in ondanks 100.000 verontschuldigingen en de geboden mogelijkheid alsnog iets moois uit te zoeken. Ik heb gezegd dat ‘ie het met Sinterklaas goed mag maken.

Nu wil het toeval dat we 6 december ook gaan samenwonen. Waarom 6 december? Simpel; vriendlief is namelijk net zo erg als ik qua nieuwsgierigheid naar cadeautjes. Omdat we in mijn huis gaan samenwonen, wil ik hem simpelweg niet in huis hebben voor Sinterklaas, wat traditiegetrouw één groot cadeauspektakel is bij ons.

Wat hij krijgt weet ik al… Het recht op de helft van m’n bed, z’n eigen planken in de kledingkast en een naambordje op de deur. Hoe? In de vorm van m’n voordeursleutel.

Hé; een eigen huis in Utrecht; dat is toch niet niks?