Sorry. Heus, ik meen het oprecht. Mijn welgemeende excuses. Aan Tanja, echt, ik vond je ogen eerlijk waar heel mooi en het deed me wat in m’n onderbuik. Ik geloof erin dat als we elkaar ontmoet hadden op een andere plaats, tijd en moment er zeker kansen lagen dat ik iets serieus voor je was gaan voelen. Maar ik wist gewoon niet wanneer en waar. Ook aan Edith. Eerlijk gezegd vond ik dat gezever over je vriend totaal niet interessant maar je was de enige op dat feest die in was voor een praatje en je keek zo sensueel uit je ogen. Dat maakt mij gewoon nieuwsgierig. Zal ik bescheiden zijn en met mijn blik op empathie jouw gelamenteer aanhoren of zal ik gewoon de macho uithangen en voor je de vuist weg vragen of je mijn draagmoeder zou willen zijn? Nee, oh, Esther… Je was echt mooi, eigenlijk way beyond my league maar de teleurstelling was al even groot toen je borsten leken op die van een twee-eiige tweeling die een maand naar elkaar geboren waren. En aan Edwin. Ik geef toe, die eerste drie seconden vroeg ik ontroerd mij af waarom je zo open stond voor een gesprek. De rest van de minuut kende fasen van afschuw, irritatie, verbijstering en ja, ten slotte agressie. Ik kon je toch niet in de waan laten?

En hoe heet ze nou….? Ik kom er niet op. De meest lullige camping ergens in de duinen Noord Holland waar ik mij bijna letterlijk dood verveelde. En ineens was je daar. Een kop groter dan ik en ik moest het gewoon proberen, ik moest weten of het me zou lukken. Misschien heb jij mijn adres nog. Of Carla dan, gewoon in de trein. Ik was niet eens bewust van het feit dat je warm liep voor een fantastische ervaring in een NS-poepdoos-coupé, maar al even snel liepen onze sporen uiteen. En nu? Op m’n werk doe ik mee met de minachting van die dames die na middernacht hun luiken openstellen voor de lustige kijker op RTL5. Maar ik wil heel graag weten waar zij warm voor loopt en waarom ze zegt dat ze wil dat ik haar ga bellen. Misschien gewoon toch maar van internet een filmpje downloaden. En daarna met een borrel lekker slapen.