“Maar wat moet ik nou zeggen als we zelfs onder de SP zakken?”
Dr. Spin glimlachte zelfverzekerd. Hij wist wat hij ging zeggen. Wouter wist het eigenlijk ook wel. Dr. Spin zei namelijk altijd hetzelfde.
“Dagkoersen. Dat je ook in een dag tien zetels gekukeld bent. Dat er dus ook makkelijk weer tien bij kunnen komen. Dat er nog een week te gaan is en dat iedereen keihard werkt.”
“Maar dat zeg ik altijd al.”
“Ja. En?”

“Het lijkt niet erg te helpen! Bij het CDA hebben ze met Bos ben je de Klos. Kan ik niet hetzelfde doen, een lekker bekkende slogan tegen Balkenende?”
Dr. Spin keek boos. Hij bladerde driftig terug in zijn notitiecahier. “Hier. Wat jij allemaal al niet hebt afgekeurd! ‘Met Balkenende IV wordt het ellende hier.’ En deze: ‘Laat Verhagen maar zagen.’ Deze, ook afgekeurd: ‘Rutte moet niet kutten.’ Moet ik doorgaan?”
“Nee, nee.” Wouter wreef in zijn vermoeide ogen. Na drie weken campagnevoeren was hij moe, heel moe. “Deze campagne kan zoveel beter…”
“Dat denk ik niet.” Dr. Spin leunde naar voren. “Het is niet de campagne, het is de inhoud. De trend is dat Wilders en Marijnissen scoren. Mensen willen heel rechts of heel links. Het midden vinden ze saai.”
“En het CDA dan? Die worden weer de grootste. Echte middenpartij.”
“Die zitten er over vier jaar net zo bij als jij. Geslacht. Vermalen tussen Wilders en Marijnissen. Je moet een ruk naar links maken, Wouter. De SP met haar eigen middelen bestrijden. Gratis openbaar vervoer. Hypotheekrenteaftrek in één klap afschaffen, geen overgangsmaatregelen, geen uitzonderingen, gewoon: bwaaf. Die duidelijkheid, daar zit de kiezer tegenwoordig om te springen.”
“Het H-woord. Ik dacht dat me dat juist stemmen gekost had?”
Dr. Spin zat in een flow, en liet zich niet afleiden.
“AOW belasten? Welnee! Voor de prijs van drie Joint Strike Fighters kun je alle bejaarden een jaar lang dubbele AOW betalen. Afschaffen, die toys for boys! Wat kun je daar niet van betalen? Gratis kinderopvang! Gratis schoolboeken! Gratis sportclubs!”
Er droop een druppel spuug langs de kin van Dr. Spin. Hij was goed bezig, vond hij zelf. Maar Wouter schoot er weinig mee op.
“Dat is nu toch allemaal te laat. Het programma is vastgesteld, we hebben nog maar een week naar de 22e. Het wordt een zeperd. Ik moet aftreden. Missie mislukt. Bos de klos. Geen MP.”
Dr. Spin stond op en gaf Wouter een klap in zijn gezicht. Het kletste gemeen. “Niet simmen! Hoe vaak moet ik het nog zeggen, dat gaat in je uitstraling zitten! Mensen zien dat!”
Maar die klap hielp niet echt om Wouter wat zijn frisse uitstraling terug te geven - hij zakte alleen maar dieper weg in de leren fauteuil waar Dr. Spin zijn klanten op liet plaatsnemen.
“Weet je wat je doet?” Dr. Spin klonk opeens vaderlijk en troostrijk. Zijn sterm was warm en droog, als een haardvuur in een hotellobby. “Je maakt nog één klapper. Zet op je weblog dat het Koningshuis wat jou betreft zijn langste tijd wel gehad heeft.”
“Zou het helpen?”
“Ik denk het wel. Je toont lef. Een politicus met ballen, dat willen de mensen. Ah, ik zie dat je tijd om is.”

Zuchtend verliet Wouter de spreekkamer van Dr. Spin. Dr. Spin pakte de telefoon. “Maxime, met Dr. Spin. Het klusje is geklaard. Ik stuur je de factuur. Succes woensdag.”

Tevreden liep hij naar het dressoir, pakte de karaf VSOP cognac en schonk zich een lekkere bel in. Die had hij wis en drie verdiend.

(je kunt stemmen door op de sterren te klikken)

Dit bericht is geplaatst op woensdag 15 november 2006, om 12:44 en valt onder de categorie Actualiteit, Politiek. Je kan een reactie achterlaten, of een trackback plaatsen.