Mijn opa schreef steeds vaker gedichten na zijn pensioen. Eerst was het er één per maand, toen één per week en op het laatst één per dag. Nooit meer dan één per dag. Het koste hem dan ook een hele dag om één gedicht te schrijven. ’s Ochtends vroeg ging hij de deur uit. Soms kwam hij pas om twee uur ’s nachts weer terug. Mijn oma wist niet wat ze ermee aanmoest. Ze zat vaak de hele dag op de bank televisie te kijken. Om haar tijd door te komen bestelde ze af en toe TellSell producten. Op een gegeven moment stond het hele huis ermee vol.

(meer…)

We begonnen de sessie deze week redelijk rustig aan. Eerst deed Harry – na diverse blijken van waardering van de groep te hebben gehad – zijn verhaal. Het vertellen hiervan was voor hem erg emotioneel. Meerder malen heeft hij moeten pauzeren om tevergeefs te proberen zijn tranen te bedwingen. Ondanks het vertrouwen binnen de groep geen geringe prestatie voor een doorgewinterde bouwvakker van rond de 42.

Ik bewonder Harry om zijn doorzettingsvermogen.

(meer…)

Vanmorgen zag ik tijdens mijn wandeling naar het station iemand op twee wielen de bocht door scheuren. En dat was maar goed ook want het was iemand op een fiets.
“Hé wacht eens!”, riep ik.

(meer…)