Dit weekend verplaatste ik mezelf van de ene winkel naar de andere winkel in de Kalverstraat. Jij vraagt je dan misschien af over welke winkel ik het dan precies heb. Ik noem een H&M, en ook een ZARA. Tussendoor banjerde ik tussen de herfsttafel artikelen bij de Xenos. Maar waar ik met dit stukje tekst naartoe wil, is het pashokje van de Vero Moda. Mijn vriendin had daar twee truitjes uitgezocht. En dan moet er natuurlijk gepast worden.

(meer…)

“Gezondheid”. Dit hoor je vaak als je hebt geniest. En daar zit hem misschien gelijk al de crux. Maar misschien wilde ik dat woord gewoon gebruiken. Crux. Volgens mij het modewoord van 2011. Maar ik dwaal af. Interessanter is het volgende fenomeen: waarom zit je na het niesen ook echt te wachten tot iemand “gezondheid” zegt? Misschien zit je niet zozeer te wachten, maar je bent wel verbaasd als het niet gebeurt. En waarom ben je eigenlijk, lichtelijk, beledigd wanneer dit dan dus niet gebeurt? Het is een extreem sociaal-wenselijk fenomeen. Let maar eens op, de volgende keer dat je in de nabijheid van andere, sociale, mensen moet niesen en niemand “gezondheid” zegt. Raar.

(meer…)

Ik moet me zorgen gaan maken. Om te beginnen is uit wetenschappelijk onderzoek al vast komen te staan dat na een jaar of acht in zelfs de meest gepassioneerde verhouding de verveling toeslaat. Seks is niet meer het zenuwachtige avontuur uit de begindagen: als ik nu dit doe, zal ze me dan het bed uit jassen of juist gaan kronkelen van genot? Seks is na acht jaar twee keer per week, dat maakt, eh, globaal 800 keer, een goed geolied samenwerkingsverband geworden. Helaas heeft de wetenschap vastgesteld dat partners na acht jaar weer toe zijn aan het onzekere gewriemel van de begindagen, waarvoor ze natuurlijk gedwongen zijn uit te kijken naar iets anders.

(meer…)

UPC belde, ze zouden het goed maken en het incassobureau terug in zijn hok duwen.
En of ik de naam van de helpdeskmedewerkster wilde verwijderen.

Ach weet je: ik verwijder de gansche aanklacht.

Zelfs UPC heeft recht op een tweede kans

Ik ben inkoper. Tenminste, daar word ik voor betaald. Ik heb er geen opleiding voor gevolgd en het hele keiharde, zakelijke inkopen is niet één van m’n sterkste punten. En of ik het leuk vind, daar zullen we het helemaal maar niet over hebben. Maar, tot op heden heb ik de afgelopen jaren alleen maar een positieve beoordeling gekregen dus m’n baas zal wel tevreden over me zijn. Of ik ben m’n grootste roeping misgelopen en had ik gewoon naar de toneelschool moeten gaan omdat ik zo leuk kan acteren?

(meer…)

Het is vakantie. Hoe noem je een flauw bergje van roze zandsteen? Een Dolomietje. Ik kan zelfs niet meer om mijn eigen grapjes lachen. Het leek (net als elk jaar weer) zo fantastisch. Ik kon drie weken geleden letterlijk de deur achter me dicht trekken en hoorde alle telefoons, het gejammer van collega’s en het opdringerige nasale geluid van Marga de koffiejuf met het sluiten van de liftdeuren verstommen. Het vooruitzicht op de eerste werkdag met minstens 160 mailtjes jaag ik honend uit mijn gedachte.

(meer…)

Ik en sport. Dat is net zoiets als Israël en Libanon samen het volgende WK-voetbal laten organiseren. Of Rudi Carell die -in leven- woordvoerder van Stivoro is. Of Rita Verdonk die Taida Pasic bijles geeft als ze het niet redt met haar studie rechten…

Nee, sport en ik zijn geen grote vriendjes en dat zullen we waarschijnlijk ook niet worden. Uiteraard ben ik me er terdege van bewust dat je minimaal 1 uur per week moet bewegen, maar ik moet zeggen… de laatste 9 jaar had ik daarvoor een redelijk briljante oplossing gevonden…

(meer…)

Ik ben 35 geworden. Eergisteren. Dus ik ben volwassen, beheerst, emotioneel in balans en heb kinderlijke uitspattingen ruimschoots onder controle… Nou jammer dan; dan klopt er bij mij blijkbaar iets niet want jarig zijn betekent… CADEAUTJES !!!!!!

(meer…)

Gelukkig ben ik gezegend met een persoonlijkheid dat met een overdosis narcisme is gespekt. Ik las eens in een boekje van een filosoof – nou ja, een depressieve stakker waarvan ik de naam niet eens meer weet – dat het leven feitelijk een aanéén stapeling van ellende en sterven is, maar met mijn virtuele ruggengraat houd ik de lol erin. Geluk is het moment dat je dan even alle kwelling vergeet, vertaal ik maar even. Angst is hartstikke gezond, want dat houd je scherp en beschermt je ook tegen de misère van alledag.

(meer…)

Gevaarlijke titel voor een column…
Laat ik voorop stellen dat ik zelf niet in het rijke bezit ben van maatje 36, maar gewoon een stevige Hollandse meid met maat 40 ben. Soms als de collectie en/of ontwerpers van H&M me gunstig gezind zijn, wil ik nog wel eens trots met maat 38 thuiskomen, maar het zou me niks verbazen als dat gewoon een marketingtruc is om me de volgende keer weer naar de winkel toe te lokken.

(meer…)