Het is vakantie. Hoe noem je een flauw bergje van roze zandsteen? Een Dolomietje. Ik kan zelfs niet meer om mijn eigen grapjes lachen. Het leek (net als elk jaar weer) zo fantastisch. Ik kon drie weken geleden letterlijk de deur achter me dicht trekken en hoorde alle telefoons, het gejammer van collega’s en het opdringerige nasale geluid van Marga de koffiejuf met het sluiten van de liftdeuren verstommen. Het vooruitzicht op de eerste werkdag met minstens 160 mailtjes jaag ik honend uit mijn gedachte.

Lees de rest »

Gelukkig ben ik gezegend met een persoonlijkheid dat met een overdosis narcisme is gespekt. Ik las eens in een boekje van een filosoof - nou ja, een depressieve stakker waarvan ik de naam niet eens meer weet - dat het leven feitelijk een aanéén stapeling van ellende en sterven is, maar met mijn virtuele ruggengraat houd ik de lol erin. Geluk is het moment dat je dan even alle kwelling vergeet, vertaal ik maar even. Angst is hartstikke gezond, want dat houd je scherp en beschermt je ook tegen de misère van alledag.

Lees de rest »

Sorry. Heus, ik meen het oprecht. Mijn welgemeende excuses. Aan Tanja, echt, ik vond je ogen eerlijk waar heel mooi en het deed me wat in m’n onderbuik. Ik geloof erin dat als we elkaar ontmoet hadden op een andere plaats, tijd en moment er zeker kansen lagen dat ik iets serieus voor je was gaan voelen. Maar ik wist gewoon niet wanneer en waar. Lees de rest »

Ik kan er niks aan doen. Ik heb het al jaren. Een jaar of tien geleden had ik het met kinderen. Ik ontdekte het toen een mannetje van een jaar of zes “meneer de koekepeer” tegen me zei. De bloedvaten zwelden op, de schamele nekharen erecteerden en voor dat ik het wist bedacht ik hevige scenario’s van spartelend kindervlees, zwaaiend in de bek van Rottweilers met rooddoorlopen kraaloogjes.

Lees de rest »