Het is vakantie. Hoe noem je een flauw bergje van roze zandsteen? Een Dolomietje. Ik kan zelfs niet meer om mijn eigen grapjes lachen. Het leek (net als elk jaar weer) zo fantastisch. Ik kon drie weken geleden letterlijk de deur achter me dicht trekken en hoorde alle telefoons, het gejammer van collega’s en het opdringerige nasale geluid van Marga de koffiejuf met het sluiten van de liftdeuren verstommen. Het vooruitzicht op de eerste werkdag met minstens 160 mailtjes jaag ik honend uit mijn gedachte.

(meer…)