Ik kan er niks aan doen. Ik heb het al jaren. Een jaar of tien geleden had ik het met kinderen. Ik ontdekte het toen een mannetje van een jaar of zes “meneer de koekepeer” tegen me zei. De bloedvaten zwelden op, de schamele nekharen erecteerden en voor dat ik het wist bedacht ik hevige scenario’s van spartelend kindervlees, zwaaiend in de bek van Rottweilers met rooddoorlopen kraaloogjes.

(meer…)

Waarom krijgt iedereen ineens kinderen? Ben ik verzeild geraakt in een groep van notoire anti-condoom activisten? Is het een modetrend die zo onwaarschijnlijk hip is dat je je er wel aan moét commiteren? (“Tss heb jij nog geen kindje? Pf loserrr”) Of wordt er geanticipeerd op de nakende vergrijzingsgolf die Nederland naar het randje van de afgrond zal trekken..

(meer…)

We begonnen de sessie deze week redelijk rustig aan. Eerst deed Harry – na diverse blijken van waardering van de groep te hebben gehad – zijn verhaal. Het vertellen hiervan was voor hem erg emotioneel. Meerder malen heeft hij moeten pauzeren om tevergeefs te proberen zijn tranen te bedwingen. Ondanks het vertrouwen binnen de groep geen geringe prestatie voor een doorgewinterde bouwvakker van rond de 42.

Ik bewonder Harry om zijn doorzettingsvermogen.

(meer…)

Stel, de volgende situatie doet zich voor:
Op een ochtend word je wakker. De avond ervoor heb je niet zoveel bijzonders gedaan, beetje televisie gekeken en vervolgens op de bank in slaap gevallen. Met vereende krachten lukt het nog om in bed te komen. Niets aan de hand allemaal.

(meer…)

Je zal maar net buiten de stad wonen, in Maarssen bijvoorbeeld. Je zal maar geen rijbewijs hebben. Je zal maar te “lui” zijn om zondags op de fiets te stappen en naar het station te rijden. Je zal maar vlak achter een bushalte wonen. De gewone bussen rijden helaas niet zo vaak op zondag. Gelukkig is er voor lazy bums als ik zoiets moois als de FC Utrecht Express. Begrijp het volgende niet verkeerd, ik vind het een mooi initiatief en maak er regelmatig gebruik van……MAAR

(meer…)

Mensen. Ze zijn leuk hoor, mensen, maar soms word je er echt een beetje moe van. Neem nou de mensen die, na een dag hard werken, braaf naar hun woning afreizen, hun vrouw een tedere doch ongemeende zoen geven, de kinderen gedag zeggen, de hond een aai geven, hun bretels losklikken en vervolgens in hun sokken achter de tv gaan hangen. Lingo kijken, terwijl Moeder de vrouw ondertussen een overheerlijke pot receptgestuurde prut inelkaar staat te koken en de kinderen zich uitleven op de neerslachtige Labrador.

(meer…)

Vanmorgen zag ik tijdens mijn wandeling naar het station iemand op twee wielen de bocht door scheuren. En dat was maar goed ook want het was iemand op een fiets.
“Hé wacht eens!”, riep ik.

(meer…)

Ik verveel me. Het is zaterdagnacht. Terwijl buiten de wereld zijn toevlucht zoekt in kroegen, cafe’s en andere nachtetablissementen bevuilt de kale kop van een lelijke Hagenees mijn TV bij Christine van der Horsts’ ultime de-rectie show ‘Nachtsuite’ en ik kan niet bij de afstandsbediening. Kut.

(meer…)

Vroeger moest ik van mijn moeder steevast een bermuda aan in de zomer. Ik vond het echt een van de meest afzichtelijke dingen, maar wilde graag de vrede thuis bewaren. Later in mijn leven heb ik weleens heel rebels mijn eigen spijkerbroek afgeknipt. Eigenlijk was dit gewoon een verkapte bermuda – alleen dan van spijkerstof en met rafels… Het doel was meestal om zoveel mogelijk rafels te maken. Op oude foto’s vind ik het er nu vooral heel nichterig uitzien… Kortom, een korte bermuda-achtige broek geniet niet mijn eigen voorkeur.

(meer…)

“Hebben jullie een studentenpas?” Vroeg de opgepompte, ietwat allochtoon ogende ‘uitsmijter’. We keken elkaar een moment verdwaasd aan en richtten ons weer tot de spierbundel “Nee, jij wel?” Hij keek bedreigd, dacht aan zijn moeder en vermande zich “Sorry heren, zonder studentenpas geen toegang.

(meer…)